Ağacı öldürmenin bir yolu vardır.
Baharın ortasında, yeni filizlenen dallarını budarsın. Tam serpilip, gelişeceği zamanda yaralayarak gücünü azaltırsın. Öldüremezsin. Gövdeden kesersin, bir haftaya kalmaz dallar filizlenmeye başlar. Gövdenin toprağa en yakın yerinden kesersin, köklerden yeşermeye başlar. Kökünü sökmeye çalışırsın, hayata sımsıkı tutunmak gibi inatçıdır, çıkmaz. Ne yaparsan yap öldüremezsin. Nereden kessen başka bir yerden filizlenir. Ölümden korkmaz, inatçı, direngendir. Sadece, ağaç küllerini toprakla kariştirip kestiğin yere sıvarsan... İşte o zaman umudunu yitirir. Kesilen yerden yavaş yavaş kurumaya adeta cesedin küllerinde çürümeye başlar. Toprağının ve yakınlarının ölümüne en net pasif direnişi, kendini ölüme yatırarak ağaçlar verir aslında.
HÜSEYİN ÇAKICI
